DENEMELER

Oyunbozan – Systemsprenger

Dünya prömiyerini 69. Berlin Film
Festivali’nin Ana Yarışma bölümünde icra eden ve festivalden
iki ödülle ayrılan Oyunbozan; sistemin içinde sıkışıp
kalmış, öz anası dâhil asla kimse ya da herhangi bir kurum
tarafınca istenmeyen Benni isminde dokuz yaşlarında bir kız
çocuğunun sisteme karşı tek başına direnmeye çalışmasını
mevzu alıyor. Filme adını veren “systemsprenger” bizim oldukca
da aşina olduğumuz bir kavram değil açıkçası; bir çocuğun
ebeveyn, koruyucu aile ve kurumlar tarafınca istenmemesi
durumunda barınacak hiçbir yeri olmamasına deniyor
anladığımız kadarıyla. Benni’nin durumu da tam olarak bu.
Hâlihazırda çevresindeki insanlarla yazışma kurmakta
zorluk çeken ve daha minik yaşlarda yaşamış olduğu travmatik bir vaka
sebebiyle yüzüne dokunulduğu an atak geçiren Benni,
istenmedikçe yalnızlaşıyor, yalnızlaştıkça daha saldırgan
oluyor ve hem kişisel gelişimi hem de yaşamının dönüm
noktaları açısından can bunaltan bir paradoksa giriyor. Oysa,
Benni’nin öfkesi, duyduğu korkuya organik bir tepki aslen,
kırılgan fakat kuvvetli gözükmek isteyen bir çocuğun yalnızlığa
karşı koyma biçimi kim bilir. Karakterin yaşamış olduğu bu hiddet,
kimi süre çocukken yaşamış olduğu travma sebebiyle kendisine
zarar verileceği düşüncesiyle kimi zamansa yalnız kalma
korkusuyla ortaya çıkıyor. Oyunbozan: Sisteme Başkaldırmak
Alman yönetmen Nora Fingscheidt’in bu ilk uzun metrajlı
tasarı filmimizde sistem eleştirisi yapmak ya da yaşananlara
dair politik bir söylemde bulunmak benzer biçimde bir derdi yok.
Nitekim, filmimizde gördüğümüz kadarıyla Almanya’da toplumsal
hizmetler verimli bir halde çalışıyor ve Benni’ye yardım
etmek amacıyla her yol deneniyor. Bu açıdan türdeşlerinden
ayrılıyor diyebiliriz Oyunbozan için. Biz, filmi izlerken
“Benni’nin başına gelenler Türkiye’de yaşansaydı neler
olurdu?” şeklinde düşünmekten kendimizi alamazken
Fingscheidt, yalnızca minik bir kızın yaşamış olduğu yalnızlığa
odaklanmayı tercih ediyor. Bir ihtimal anlatımsal olarak dünyayı
tekrardan keşfetmiyor sadece iyi yazılmış senaryosuyla
karakterin yaşadıklarını anlatmak amacıyla çıkmış olduğu
yolculuğu layıkıyla tamamlıyor. Benni’nin minik dünyasında
neler bulunduğunu; yardım isteyen bir çocuğun çığlıkları
duymazdan gelindiğinde, daha da önemlisi çığlıkların sebebi
üstüne düşünülmediğinde, bu durumun nelere yol açtığını
anlatmaya çalışıyor, daha da önemlisi bunu ajitasyona
sığınmadan yapabiliyor. Oyunbozan’ın en mühim kusuru ise
yer yer tekrara düşmesi ve bunun sonucunda filminin ciddi
anlamda sarkması maalesef. Filmin yapısının iyi kurulmamış
olmaması, bu sarkmaların birinci sebebiyken, bu durum
filmin bitmesi ihtiyaç duyulan birçok yerde bitmemesi benzer biçimde daha
temel bir problemin de ortaya çıkmasına sağlıyor. Her neyse ki
bu durum, Helena Zengel (Benni)’in muhteşem performansı
ve filmin harikalar yaratan rejisiyle dengeleniyor. Son
kertede, kabiliyetine sual olmayacak bir oyuncu ve ikinci
uzun metrajını heyecanla bekleyeceğimiz bir yönetmeni
müjdeliyor bizlere Oyunbozan.

Oyunbozan – Systemsprenger

Oyunbozan –
Systemsprenger

2019-09-28

Utku Ögetürk

Yazar Puanı

Puan – 65%
65

65%

Oyunbozan’ın en mühim kusuru ise yer yer tekrara
düşmesi ve bunun sonucunda filminin ciddi anlamda
sarkması maalesef. Filmin bitmesi ihtiyaç duyulan birçok
yerde bitmemesi yetmezmiş benzer biçimde en olmadık yerde final
yapması, Oyunbozan’ın üzerimizde yarattığı etkinin
azalmasına sebebiyet veriyor. Her neyse ki bu durum,
Helena Zengel’in muhteşem performansı ve filmin
harikalar yaratan rejisiyle dengeleniyor

Kullanıcı
Puanları:
4.65
( 1
votes)

65

Dünya prömiyerini 69. Berlin Film Festivali’nin Ana
Yarışma bölümünde icra eden ve festivalden iki ödülle ayrılan
Oyunbozan; sistemin içinde sıkışıp kalmış, öz anası
dâhil asla kimse ya da herhangi bir kurum tarafınca
istenmeyen Benni isminde dokuz yaşlarında bir kız çocuğunun
sisteme karşı tek başına direnmeye çalışmasını mevzu alıyor.
Filme adını veren “systemsprenger” bizim çok da fazla aşina
olduğumuz bir kavram değil açıkçası; bir çocuğun ebeveyn,
koruyucu aile ve kurumlar tarafınca istenmemesi durumunda
barınacak hiçbir yeri olmamasına deniyor anladığımız
kadarıyla. Benni’nin durumu da tam olarak bu. Hâlihazırda
çevresindeki insanlarla yazışma kurmakta zorluk çeken ve daha
minik yaşlarda yaşamış olduğu travmatik bir vaka sebebiyle yüzüne
dokunulduğu an atak geçiren Benni, istenmedikçe
yalnızlaşıyor, yalnızlaştıkça daha saldırgan oluyor ve hem
kişisel gelişimi hem de yaşamının dönüm noktaları açısından
can bunaltan bir paradoksa giriyor. Oysa, Benni’nin öfkesi,
duyduğu korkuya organik bir tepki aslen, kırılgan fakat kuvvetli
gözükmek isteyen bir çocuğun yalnızlığa karşı koyma biçimi
kim bilir. Karakterin yaşamış olduğu bu hiddet, kimi süre çocukken
yaşamış olduğu travma sebebiyle kendisine zarar verileceği
düşüncesiyle kimi zamansa yalnız kalma korkusuyla ortaya
çıkıyor.

Oyunbozan: Sisteme Başkaldırmak

Alman yönetmen Nora Fingscheidt’in bu ilk uzun metrajlı
tasarı filmimizde sistem eleştirisi yapmak ya da yaşananlara
dair politik bir söylemde bulunmak benzer biçimde bir derdi yok.
Nitekim, filmimizde gördüğümüz kadarıyla Almanya’da toplumsal
hizmetler verimli bir halde çalışıyor ve Benni’ye yardım
etmek amacıyla her yol deneniyor. Bu açıdan türdeşlerinden
ayrılıyor diyebiliriz Oyunbozan için. Biz, filmi izlerken
“Benni’nin başına gelenler Türkiye’de yaşansaydı neler
olurdu?” şeklinde düşünmekten kendimizi alamazken
Fingscheidt, yalnızca minik bir kızın yaşamış olduğu yalnızlığa
odaklanmayı tercih ediyor. Bir ihtimal anlatımsal olarak dünyayı
tekrardan keşfetmiyor sadece iyi yazılmış senaryosuyla
karakterin yaşadıklarını anlatmak amacıyla çıkmış olduğu yolculuğu
layıkıyla tamamlıyor. Benni’nin minik dünyasında neler
bulunduğunu; yardım isteyen bir çocuğun çığlıkları duymazdan
gelindiğinde, daha da önemlisi çığlıkların sebebi üstüne
düşünülmediğinde, bu durumun nelere yol açtığını anlatmaya
çalışıyor, daha da önemlisi bunu ajitasyona sığınmadan
yapabiliyor.

Oyunbozan’ın en mühim kusuru ise yer yer tekrara
düşmesi ve bunun sonucunda filminin ciddi anlamda sarkması
maalesef. Filmin yapısının iyi kurulmamış olmaması, bu
sarkmaların birinci sebebiyken, bu durum filmin bitmesi
ihtiyaç duyulan birçok yerde bitmemesi benzer biçimde daha temel bir problemin
de ortaya çıkmasına sağlıyor. Her neyse ki bu durum,
Helena Zengel (Benni)’in muhteşem performansı ve filmin
harikalar yaratan rejisiyle dengeleniyor. Son kertede,
kabiliyetine sual olmayacak bir oyuncu ve ikinci uzun metrajını
heyecanla bekleyeceğimiz bir yönetmeni müjdeliyor bizlere
Oyunbozan.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir